Voor de kinderen dacht je dat je het wist. Je had neefjes en nichtjes verzorgd. Je had er boeken over gelezen. Je had naar de verhalen van andere ouders geluisterd.
Maar niemand had je verteld over de eenzaamheid. Over de momenten dat je naar je slapende kind kijkt en denkt: ik weet niet of ik dit kan. Over de schuldgevoel dat komt als je even niks voelt bij je kind. Over de rouw om het leven dat je had.
Waarom vertelt niemand dit?
Het taboe op ambivalentie
We leven in een cultuur die verwacht dat ouders hun kinderen onvoorwaardelijk adoreren, elk moment van de dag. Elke aarzeling, elke frustratie, elke gedachte van 'had ik maar' wordt gezien als falen.
Maar ambivalentie is normaal. Je kunt van je kind houden en tegelijkertijd verlangen naar je oude leven. Je kunt dankbaar zijn voor je gezin en tegelijkertijd uitgeput zijn door de eisen die het stelt.
Die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan. Dat is geen tekortkoming, dat is mens zijn.
De mythes van het moderne ouderschap
We zijn de eerste generatie die opvoedt zonder dorp. Zonder vanzelfsprekende hulp van grootouders, buren, gemeenschap. We doen het grotendeels alleen, of met z'n tweeën.
Tegelijkertijd zijn de verwachtingen nog nooit zo hoog geweest. Je moet niet alleen voor je kinderen zorgen, je moet ze ook stimuleren, begeleiden, emotioneel coachen, opleiden, en voorbereiden op een wereld die steeds complexer wordt.
Geen wonder dat we het zwaar hebben.
De onzichtbare lasten
Er zijn de zichtbare taken van ouderschap: voeden, wassen, naar school brengen, activiteiten regelen. Maar er zijn ook de onzichtbare lasten.
**De mental load:** onthouden dat er melk moet komen, dat er een feestje is, dat de vaccinatie gepland moet worden.
**De emotionele arbeid:** afstemmen op de gemoedstoestand van elk gezinslid, conflicten managen, sfeer bewaken.
**De zorgen** die je 's nachts wakker houden.
Deze lasten worden zelden benoemd, laat staan gedeeld.
Wat helpt
Het begint met eerlijkheid. Tegen jezelf: dit is zwaar en dat mag. Tegen anderen: niet de gepolijste versie, maar de echte.
Verbinding met andere ouders die ook worstelen, niet alleen de Instagram-versies die alles moeiteloos lijken te doen.
Hulp vragen en accepteren, ook als het ongemakkelijk voelt.
En soms: professionele ondersteuning. Niet omdat je faalt, maar omdat je investeert in jezelf en je gezin.
Je bent niet alleen
Als je dit leest en je herkent je erin: je bent niet de enige. Achter al die gesloten voordeuren worstelen meer ouders dan je denken.
Het maakt je geen slechte ouder. Het maakt je een eerlijke.
---
*Wil je hier verder over praten? Plan een gratis kennismakingsgesprek van 30 minuten. Samen kijken we wat er speelt en of coaching iets voor jou kan betekenen.*
Gezinstherapeut en coach. Gespecialiseerd in genogrammen, systeemtherapie en oudercoaching.